شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٤٨ - كشيدن موش مهار شتر را و معجب شدن موش در خود

هلال عيد بود بر سپهر پا به ركاب‌

به جام ساقى گل چهره مى‌شتاب بريز

چو خر ندارم و خر بنده نيستم اى جان‌

من از كجا غم پالان و كودبان ز كجا

چون پيمبر نيستى پس رو به راه‌

تا رسى از چاه روزى سوى جاه‌

تو رعيّت باش چون سلطان نه‌اى‌

خود مران چون مردِ كشتيبان نه‌اى‌

چون نه‌اى كامل دكان تنها مگير

دست خوش مى‌باش تا گردى خمير

أنصِتُوا را گوش كن خاموش باش‌

چون زبان حق نگشتى گوش باش‌

ور بگويى شكل استفسار گو

با شهنشاهان تو مسكين‌وار گو

ابتداى كبر و كين از شهوت است‌

راسخى شهوتت از عادت است‌

چون ز عادت گشت محكم خوى بَد

خشم آيد بر كسى كِت وا كشد

چون كه تو گِل خوار گشتى هر كه او

وا كشد از گِل تو را باشد عدو

بت پرستان چون كه گِرد بت تنند

مانعانِ راهِ خود را دشمن‌اند

چون كه كرد ابليس خو با سرورى‌

ديد آدم را حقير او از خرى‌

كه به از من سرورى ديگر بود

تا كه او مسجود چون من كس شود؟