شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٤١ - بقيه قصه طعنه زدن آن مرد بيگانه در شيخ

جام ظاهر خمر ظاهر نيست اين‌

دور دار اين را ز شيخ غيب بين‌

جامِ مى هستىِّ شيخ است اى فَليو

كاندرو اندر نگنجد بولِ ديو

پُرّ و مالامال از نور حق است‌

جام تن بشكست نور مطلق است‌

نور خورشيد ار بيفتد بر حدث‌

او همان نور است نپذيرد خبث‌

هيچ ديوانه فليوى اين كند

بر بخيلى عاجزى كديه تند

تا به پاى خويش باشند آمده‌

آن فليوان جانبِ آتشكده‌

نورِ مَه آلوده كى گردد ابد

گر زند آن نور بر هر نيك و بد

شيخ گفت اين خود نه جام است و نه مى‌

هين به زير آ منكِرا بنگر به وى‌

آمد و ديد انگبين خاص بود

كور شد آن دشمنِ كور و كبود

گفت پير آن دم مريد خويش را

رو براى من بجو مى اى كيا

كه مرا رنجى است مضطر گشته‌ام‌

من ز رنج از مَخمَصه بگذشته‌ام‌

در ضرورت هست هر مردار پاك‌

بر سر منكِر ز لعنت باد خاك‌

گِردِ خمخانه بر آمد آن مريد

بهر شيخ از هر خُمى او مى‌چشيد

در همه خُمخانه‌ها او مى نديد

گشته بُد پر از عسل خُمِّ نبيد

گفت اى رندان چه حال است اين چه كار

هيچ خُمّى در نمى‌بينم عُقار

جمله رندان نزد آن شيخ آمدند

چشم گريان دست بر سر مى‌زدند