شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٣٩ - بقيه قصه طعنه زدن آن مرد بيگانه در شيخ

آن خبيث از شيخ مى‌لاييد ژاژ

كژ نگر باشد، هميشه عقلِ كاژ

كه منش ديدم ميان مجلسى‌

او ز تقوى عارى است و مفلسى‌

ور كه باور نيستت خيز امشبان‌

تا ببينى فسق شيخت را عيان‌

شب ببردش بر سَرِ يك روزنى‌

گفت بنگر فسق و عشرت كردنى‌

بنگر آن سالوسِ روز و فسقِ شب‌

روز همچون مصطفى شب بو لهب‌

روز عبد اللّه او را گشته نام‌

شب نعوذ بِاللّه و در دست جام‌

ديد شيشه در كفِ آن پير پُر

گفت شيخا مر تو را هم هست غُر

تو نمى‌گفتى كه در جام شراب‌

ديو مى‌ميزد شتابان ناشتاب‌

گفت جامم را چنان پُر كرده‌اند

كاندرو اندر نگنجد يك سپند

بنگر اينجا هيچ گنجد ذرّه‌اى‌

اين سخن را كژ شنيده غرّه‌اى‌

اين چه ژاژ است اين چه كفر است و فشار

پنبه‌اى اندر دهان خود فشار

روز دانش زوال يافت كه بخت‌

به من راست فعل، كژ نگر است‌