شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٣٥ - دعوى كردن آن شخص كه خداى تعالى مرا نمىگيرد به گناه و جواب گفتن شعيب

آن يكى مى‌گفت در عهد شعيب‌

كه خدا از من بسى ديده است عيب‌

چند ديد از من گناه و جرمها

وز كرم يزدان نمى‌گيرد مرا

حق تعالى گفت در گوش شعيب‌

در جوابِ او فصيح از راه غيب‌

كه بگفتى چند كردم من گناه‌

وز كرم نگرفت در جرمم اله‌

عكس مى‌گويى و مقلوب اى سفيه‌

اى رها كرده ره و بگرفته تيه‌

چند چندت گيرم و تو بى‌خبر

در سلاسل مانده‌اى پا تا به سر

زنگِ تُو بر تُوت اى ديگِ سياه‌

كرد سيماى درونت را تباه‌

بر دلت زنگار بر زنگارها

جمع شد تا كور شد ز اسرارها

گر زند آن دود بر ديگ نوى‌

آن اثر بنمايد ار باشد جوى‌

ز آن كه هر چيزى به ضد پيدا شود

بر سپيدى آن سيه رسوا شود

چون سيه شد ديگ پس تأثيرِ دود

بعد از اين بر وى كه بيند زود زود

مرد آهنگر كه او زنگى بود

دود را با روش هم رنگى بود

مردِ رومى كو كند آهنگرى‌

رويش ابلق گردد از دود آورى‌

پس بداند زود تأثير گناه‌

تا بنالد زود گويد اى اله‌

چون كند اصرار و بَد پيشه كند

خاك اندر چشم انديشه كند

توبه ننديشد دگر، شيرين شود

بر دلش آن جرم، تا بى‌دين شود

آن پشيمانى و يا رب رفت از او

شِست بر آيينه زنگِ پنج تو

آهنش را زنگها خوردن گرفت‌

گوهرش را زنگ كم كردن گرفت‌

چون نويسى كاغذِ اسپيد بر

آن نبشته خوانده آيد در نظر

چون نويسى بر سر بنوشته خط

فهم نايد خواندنش گردد غلط