شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٣٤ - بقيه قصه ابراهيم ادهم بر لب آن دريا

كفتار كور: كفتار در ادب فارسى و عربى در «حماقت» مثل است. مشهور است كه براى گرفتن كفتار بر در لانه او روند و گويند كفتار در لانه نيست و او همى‌خسبد به گمان آن كه او را نمى‌بينند، تا آن كه دست و پايش ببندند. از فرموده‌هاى على (ع) است: «وَ اللَّهِ لا أكُونُ كَالضَّبُعِ تَنامُ عَلَى طُولِ اللَّدمِ.» (نهج البلاغه، خطبه ٦)

(ناصر خسرو) اگر هواى نفس چنان بر آدمى چيره شود كه او را از طاعت باز دارد، بايد پشيمانى پيش گيرد و روى به خدمت آرد، بود كه پشيمانى او را سود بخشد، و نظر رحمت حق را به سوى خود كشد. نه آن كه همچنان در ورطه نافرمانى دست و پا زند و ارتكاب گناهان را براى خود رخصتى شمارد و خود را مضطر پندارد، و چنين انديشد كه خدا او را نمى‌بيند يا بيندش و فرو مى‌گذارد، حالى كه ريسمانهاى عذاب دست و پاى او را بسته است و به دوزخش مى‌كشاند و او آگاه نه، تا خويش را با توبت برهاند.