شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦١٦ - آغاز منور شدن عارف به نور غيب بين

تنگ: يك لنگه بار.

جنبشهاى موزون: حركتهاى متناسب، حركتهايى كه از عقل بهره مى‌گيرد، كارهاى خردمندانه.

جنبش مس: استعارت از حركت جسمانى.

زر كردن: استعارت از جسم را جان ساختن.

ب ٣٢٥٠- ٣٢٤٤ روح وحى: قوت و استعدادى كه در پيمبر است كه به خاطر دارا بودن آن روح مخاطب حق تعالى مى‌گردد.

٤١٠/ ٤ ز آن سر: آن سرى، از عالم غير جسمانى، از جهان غيبى.

مُدرَك: دريافته، دانسته.

مناسبها: كارهايى كه از آن سر مى‌زند و بود كه عقل حكمت آن كار را در نيابد.

آن: اشارت به روح وحى.

عزيز: دشوار يافت، آن چه به آسانى درك نشود، كه درك آن در حد هر كس نيست.

كَدِر: تيره.

عقل موشى: عقل ضعيف.

سخن از جسم، روح، عقل، و وحى است. جسم را حس تواند دريافت، روح را از جنبش جسم توان شناخت و از رفتار و گفتار درست توان دانست كه خداوند آن را