شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦١٥ - آغاز منور شدن عارف به نور غيب بين

علّتِ ديدن مدان پيه اى پسر

ور نه خواب اندر نديدى كس صور

آن پرى و ديو مى‌بيند شبيه‌

نيست اندر ديدگاه هر دو پيه‌

نور را با پيه خود نسبت نبود

نسبتش بخشيد خلّاقِ وَدود

فَعَنِّى عَلَى النَّفسِ العقودُ تحكَّمت‌

وَ مِنّى على الحِسِّ الحُدود اقِيمَت‌

چون كه هر حس بنده حسّ تو شد

مر فلك‌ها را نباشد از تو بُد

چون كه دعويى رود در ملكِ پوست‌

مغز آنِ كى بود قِشر آنِ اوست‌

چون تنازع در فتد در تَنگِ كاه‌

دانه آنِ كيست؟ آن را كن نگاه‌

پس فلك قشر است و نورِ روح مغز

اين پديد است آن خَفى زين رو ملغز

جسم ظاهر روح مخفى آمده است‌

جسم همچون آستين جان همچو دست‌

باز عقل از روح مخفى‌تر پرد

حسّ سوىِ روح زوتر ره برد

جُنبشى بينى بدانى زنده است‌

اين ندانى كه ز عقل آگنده است‌

تا كه جنبشهاى موزون سر كند

جنبش مس را به دانش زر كند

ز آن مناسب آمدن افعالِ دست‌

فهم آيد مر تو را كه عقل هست‌