شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٣٤ - باز الحاح كردن معاويه ابليس را

گفت غيرِ راستى نرهاندت‌

داد سوىِ راستى مى‌خواندت‌

راست گو تا وا رهى از چنگِ من‌

مكر ننشاند غُبارِ جنگ من‌

گفت چون دانى دروغ و راست را؟

اى خيال انديش پُر انديشه‌ها

گفت پيغمبر نشانى داده است‌

قلب و نيكو را مِحَك بنهاده است‌

گفته است الكِذبُ رَيبٌ فِى القُلوب‌

گفت الصِّدقُ طُمَأنِينٌ طَرُوب‌

دل نيارامد ز گفتار دروغ‌

آب و روغن هيچ نفروزد فروغ‌

در حديثِ راست آرامِ دل است‌

راستيها دانه دامِ دل است‌

دل مگر رنجور باشد بَد دهان‌

كه نداند چاشنى اين و آن‌

چون شود از رنج و علّت دل سليم‌

طعم كِذب و راست را باشد عليم‌

حرصِ آدم چون سوى گندم فزود

از دلِ آدم سليمى را رُبود

پس دروغ و عشوه‌ات را گوش كرد

غرّه گشت و زهرِ قاتل نوش كرد

كژدم از گندم ندانست آن نفس‌

مى‌پَرد تمييز از مستِ هوس‌

خلق مستِ آرزواند و هوا

ز آن پذيرااند دستانِ تو را

هر كه خود را از هوا خو باز كرد

چشمِ خود را آشناى راز كرد

باران دو صد ساله فرو ننشاند

اين گرد بلا را كه تو انگيخته‌اى‌