شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٦٤ - حمله بردن سگ بر كور گدا

١٩٥٩- ١٩٥٣/ ١

ب ٢٣٦٦- ٢٣٦٣ كاله: كالا، رخت.

عَميا (عَمياء): (مؤنث اعمى) كور.

كور: كنايت از آن كه ديده حقيقت بين ندارد. آن كه تنها عقل معاش نصيبش گرديده است.

دزد: استعارت از خواهشهاى نفسانى.

ضيا (ضياء): روشنى.

نفس أماره پيوسته آدمى را به كارهاى زشت و ارضاى شهوت وا مى‌دارد. ولى بود كه گاهى نورى در دل پديد آيد و عقل بر نفس غالب شود و آدمى خود را به خاطر گناهى كه كرده است سرزنش كند. در چنين حال است كه انسان بايد به محاسبه نفس پردازد و ببيند چه كارهايى بر خلاف رضاى خدا كرده است و از آن توبه كند و عذر خواهد.

[١] در حاشيه نسخه اساس: بُرد آن زن بمُزد