تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٢٥ - (فرمان آن حضرت به أشتر وقتى او را والى مصر و اعمال آن نمود)

بر بندگان خدا سرپرستى داشته، مبادا آنان را از مخصوصان خودسازى و شريك مسئوليت خود كنى.

چونان كه شريك حكومت جز تو شدند و آنان را هلاك كردند و بپرتگاه بدى كشاندند، از ظاهر سازى آنها جلو خودت فريفته مشو زيرا اينان ياران گنهكاران و برادران ستمكارانند و مركز هر طمع و دغلى، تو ميتوانى جانشينان بهترى براى آنان بدست آورى كه ادب و نفوذ آنها را دارند از كسانى كه كارها را خوب سنجيده و نيك و بد آنها را فهميده، آنان خرج كمترى براى تو دارند و كمك بيشترى و بهترى بتو ميكنند و تو را دوستتر دارند و با ديگرى كم آشتى‌ترند، بستمكارى كمك نكرده‌اند و همدست گنهكار نبوده‌اند و با ديگر روشى كه اجحاف بمسلمانان و معاهد باشد نداشته‌اند آنان را مخصوصان مجلس محرمانه‌ات ساز و همگنان خود شمار و از آنها هم مخصوص‌تر بتو كسى باشد كه بمر حق گوياتر است و بر ناتوانان عدالت‌شعارتر و با تو كمتر در كارهائى هم‌نظر است كه خدا براى دوستانش نخواسته و هواى نفس تو را بدان كشانده است راستش اينانند كه تو را براه حق وادارند و بدان چه سودش بتو برسد بينا سازند، خود را باهل ورع و صدق و خردمندان و مردم خانواده دار بچسبان و آنها را تربيت كن و عادت ده كه مدحت نكنند و بيهوده‌ات بكارى كه نكردى نستايند زيرا مدح بسيار خودبينى آورد و بفريب كشد و پذيرش آن موجب دشمنى خداوند است.

(١) خوشكردار و بدكردار نزد تو برابر نباشند زيرا اين سبب بى‌رغبت كردن بخوشكردارى و تشويق ببدكرداريست و بهر كدام آنچه را بايست است و ادبى را كه خودش لازم خود كرده است بده تا خدايت‌