تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٩٧ - (آدابى كه باصحابش آموخت) (و آنها چهار صد بابست براى دين و دنيا)

* خود پف نكند و نه در خوراك و نوشابه خود و نه در دعاى همراه خود، كسى از شما در راه غائط نكند و از پشت بام در هوا نشاشد و نه در آب جارى و هر كه چنين كرد و آسيب ديد نبايد جز خود را سرزنش كند زيرا آب اهلى دارد و هوا هم اهلى دارد هر گاه يكى از شماها باشد آن را گاز ندهد و رو بباد نباشد، بپشت نخوابد، كسى در نمازش با كسالت يا قوزپشت نباشد، بنده‌اى كه در برابر خدا ايستد بايد از پريشان فكرى بكاهد زيرا همان را از نمازش دارد كه دل بدان داده، ذكر خدا را در هيچ جا و هيچ حال وامگذاريد كسى از شما در نمازش روى بديگر سوى نكند زيرا چون بنده در آن روى بگرداند خدا فرمايد: اى بنده رويت بسوى من باشد كه بهتر است برايت از كسى كه بدو رو كردى، آنچه از سفره بيفتد بخوريدش كه درمان هر درديست باذن خدا براى كسى كه قصد شفا بدان كند، جامه پنبه‌اى پوشيد كه جامه رسول خدا ٦ بود و جامه پشمى و موئى نميپوشيد مگر براى علتى، هر كدام شما طعامى بخورد و انگشتانى كه با آنها خورده بليسد خدا جل ذكره فرمايد: خدا بتو بركت دهد، راستى خدا جمال را دوست دارد و هم اينكه نشانه نعمت را در بنده خود بنگرد. صله رحم كنيد گر چه بسلامى باشد براى فرموده خدا (٢- النساء) بپرهيزيد از خدا كه مسئول او هستيد و در باره ارحام.

(١) روز خود را بگفته‌هاى چنين و چنان و باينكه چها و چها كرديم بسر نبريد زيرا با شما نگهبانانى هستند كه آن را مينويسند. خدا عز و جل را در هر مكانى ياد كنيد. بر پيغمبر و آلش صلوات بفرستيد كه خدا دعاى شما را با ذكر او و رعايت او بپذيرد. خوراكى داغ را بگذاريد تا سرد شود و امكان دهد زيرا*