تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٠٢ - (و اما سبب مهيج)

مرويه از آل رسول ٦ پويا هستند.

(١) پس اگر بگويند اينكه خدا فرمايد «هر كه را خواهد هدايت كند و هر كه را خواهد گمراه سازد» و آنچه مثل آنست چه معنى دارند؟ گفته شود روش همه اين آيات بر دو وجه است، يكى اينكه مقصود از آنها اخبار از قدرت خدا است يعنى او بر هدايت هر كه خواهد و بر گمراه كردن هر كه خواهد توانا است و هر گاه بقدرت خود مردم را بر هدايت و يا ضلالت وادار كند ثواب و عقابى بر عمل آنها بار نشود چنانچه در ضمن اين نامه بيان كرديم و معنى ديگر اينكه مقصود از هدايت راه نمائى است چون قول خدا (١٧- فصلت) و اما قوم ثمود را هدايت كرديم- يعنى راه حق را بآنها نموديم «و خود كورى را بر رهيابى برگزيدند» و اگر آنها را بر راه حق واداشته بود نتوانستندى كه بگمراهى روند، و چنين نيست كه اگر آيه مبهمى باشد دليل بر خلاف آيات روشن گردد كه ما بايد بدانها عمل كنيم، و باين معنى است قول خدا (٧- آل عمران) از آنست آياتى روشن كه آنها ام الكتابند، و آيات ديگرى مبهم اما آن كسانى كه كجى در دل دارند پيروى از مبهم آن كنند بدنبال روى فتنه و دنبال روى از تأويلش و نميداند- الآية- و فرموده است (١٩- الزمر) مژده بده ببنده‌هايم، آن كسانى كه گفته را شنوند و از بهترش پيروى كنند- يعنى روشنتر و واضحترش، آنانند كه خداوند آنها را رهنمائى كرده و آنانند همان صاحبان خرد.

خداوند بما و شما توفيق گفتار و كردار دهد بدان چه دوست دارد و خشنود است و ما و شما را از نافرمانيهايش دور دارد بمن و فضل خود، و سپاس مر خدا راست بسيار چنان كه اهل آنست و صلى اللَّه على محمد و آله الطيبين و حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ‌.