تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٤٦٢ - وصف آن حضرت از امامت و امام و مقام او

مخصوص برگزيده‌ها نمود سپس خداوندش ارجمند داشت و در نژاد برگزيده‌هاى پاكش گذاشت و فرمود (٧٢- الأنبياء) و بخشيديم باو اسحق و يعقوب را يك غنيمتى و همه را خوب كرديم و آنان را امامانى ساختيم كه بفرمان ما رهبرى كند و كارهاى خير را به آنها وحى كرديم و برپا داشتن نماز و دادن زكاة را و پرستنده ما بودند- و پيوسته نژاد آن را از يك ديگر قرن بقرن ارث بردند تا به پيغمبر اسلام رسيد و خدا فرمود (٢٧- آل عمران) راستى شايسته‌ترين مردم بابراهيم همان كسانند كه پيرو او بودند و اين پيغمبر و آنها كه گرويدند- امامت مخصوص آنان بود و پيغمبرش بعهده على ٧ واگذاشت و در نژاد برگزيده‌اش رسيد. همانها كه خدا علم و ايمان بآنها داد و آن فرموده او است (٥٦- الروم) و گفتند آن كسانى كه علم و ايمان بآنها داده شد هر آينه در كتاب خدا درنگ كرديد تا روز رستاخيز، اين روز رستاخيز است ولى شماها نميدانيد- بهمان روشى كه خدا آن را جارى كرد و مقرر داشت در فرزندانش تا روز قيامت زيرا پس از محمد ٦ پيمبرى نيست، از كجا اين جهال بنظر خود امامت را انتخاب كنند.

(١) راستى امامت مقام پيمبران وارث اوصياء است، راستى امامت خلافت از خدا و خلافت رسول خدا و مقام امير المؤمنين و خلافت حسن و حسين ٧ است، راستى امامت زمام دين و نظام مسلمين و صلاح دنيا و عزت مؤمنانست، امام بنياد اسلام نامى (افزون شو) و فرع برازنده آنست بوسيله امام نماز و زكاة و روزه و حج و جهاد درست ميشوند و خراج و صدقات فراوان ميگردند و حدود و احكام اجراء ميشوند و مرز و نواحى محفوظ ميمانند.

امام است كه حلال خدا را حلال ميداند و حرامش را حرام، حدود را اقامه ميكند و از دين خدا