تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١١٢ - (آدابى كه باصحابش آموخت) (و آنها چهار صد بابست براى دين و دنيا)

آزار را از من ببر و از شيطان رجيم مرا پناه ده، چون نشست بگويد «اللهم كما اطعمتنيه طيبا و سوغتنيه فاكفنيه» بار خدايا چنانچه مرا خورانيدى از آن پاك و بر منش گوارا كردى از منش كفايت كن (١) و هر گاه بر مدفوع خود نگرد پس از فراغت بگويد «اللهم ارزقنى الحلال و جنبنى الحرام» بار خدايا بمن حلال روزى كن و از حرامم بر كنار دار زيرا رسول خدا ٦ فرمود: هيچ بنده‌اى نيست جز اينكه خدا باو فرشته‌اى گماشته تا چون مدفوعى كند گردنش را بخماند تا بر آن نگاه كند در اين وقت سزد كه از خدا حلال طلبد زيرا آن فرشته گويد: اى آدميزاده اينست كه بر آن حرص داشتى بنگر از كجايش آوردى و بچه وضعى رسيده، مرد وضوء نسازد تا نام خدا برد پيش از آنكه دست بآب زند گويد «بسم اللَّه اللهم اجعلنى من التوابين و اجعلى من المتطهرين» و چون از وضوء فارغ شد بگويد: «اشهد ان لا اله الا اللَّه وحده لا شريك له و ان محمدا عبده و رسوله ٦» در اينجا مستحق آمرزش شود، هر كه نماز را با حق‌شناسى از آن بخواند خدايش بيامرزد.

مرد در وقت فريضه نماز نافله نخواند و آن را واننهد جز از عذرى تا بعد از آن در صورت امكان آن را قضا كند زيرا خدا عز و جل ميفرمايد (٢٣- المعارج) آن كسانى كه پيوسته در نمازند، آنها كسانيند كه هر چه نماز در شب از آنها فوت شود در روز قضا كنند و هر چه در روز فوت شود در شب قضا كنند، نافله را در وقت فريضه قضا نكنيد ولى فريضه را بخوانيد و سپس هر چه خواستيد نماز بخوانيد، نماز در حرمين برابر هزار نماز است، يكدرهم كه مردى در راه حج خرج كند معادل بهزار درهم است، مرد بايد در نمازش خشوع داشته باشد زيرا هر كه در نماز براى خدا خاشع باشد، در نماز خود با چيزى بازى نكند، قنوت در هر نماز دو ركعتى پيش از ركوع است در ركعت دوم مگر در نماز جمعه كه دو قنوت‌