علم سلوک - فضلى، على - الصفحة ٥٠ - پايبندى به شريعت در زبان بزرگان عرفان
خواجه عبدالله انصارى (م. ٤٨١ ق):
عموم علما و مشايخ معتقدند نهايات و رسيدن به مراحل سير وسلوك و طى طريقت حاصل نيست مگر به تصحيح بدايات و اينبدايات بهعنوان پايهها عبارتند از: امتثال امر الاهى، پيروى از سنتپيامبر، بزرگداشت نهى و اجتناب از نواهى و رعايت محارمالاهى.[١]
ابوحفص سهروردى (م. ٦٣٢ ق):
طايفهاى هستند كه خود را عارف مىخوانند و به طايفه عرفان نسبت مىدهند؛ درحالىكه از آنان نيستند و راه و روش اباحىگرى برگزيدند (و از منهيات و محرمات شريعت احتراز نكنند و به مراسم و آدابشرع قيام ننمايند) و گمان مىكنند كه اندرونشان به سوى خدا تعالى پاك گشته و (به او واصل شده) و آنچه مراد و مطلوب است، حاصل گشته و و انقياد در برابر اوامر شرع رتبه عوام است؛ يعنى آنان كه فهمشان در تنگناى تقليد زندانى است (كه البته مقامما برتر از آنان است). اين باور عين الحاد و زندقه و دورى است كه هر حقيقت كه شريعت آن را رد كند، عين جهل و زندقه محضباشد.[٢]
ابنفارض مصرى (م. ٦٣٢ ق):
تا هنگامى كه بنده بالغ عاقل باشد، تكليف و احكام از وى ساقطنگردد؛ زيرا خطاب شارع براى همگان است و كس را استثنا ننموده و نيز همه مجتهدان بر اين معنا اجماع كردهاند و جاى شبههاى نيست.[٣]
[١] - عبدالرزاق كاشانى، شرح منازل السائرين، ص ١٨ و ١٩( با اندكى تلخيص).
[٢] - ابوحفص عمر بن محمد سهروردى، عوارف المعارف، ص ٥١.
[٣] - شمسالدين لاهيجى، شرح گلشن راز، ص ٣١٣؛ به نقل از كتاب ابنفارض، عقايد ابنفارض.