ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٨٩٠

برگزيده‌هاى واقعى ملتى باشند مى‌خواهند براى خود رئيسى انتخاب كنند، مثلًا نمايندگان يك مجلس شورى كه مليت و واقعيت دارند مى‌خواهند به يك فردى اظهار تمايل كنند و او را رئيس دولتى مقرر سازند.

مثلًا- در يك اجتماع علمى مى‌خواهند مرجع شرعى يا رئيس ادارى تعيين كنند، در همه اين موارد چون طرف‌هاى گفتگو و صاحب‌نظران مردمى فهميده و دانشمند هستند سخن روى منطق و استدلال مى‌رود و در موقع اختلاف بايد هر كسى جواب طرف خود را با دليل و برهان بدهد، اين يك روش جدا كردن محق است از مبطل كه در ضمن حديث اول باب راجع به نماينده طلحه و زبير و به اصطلاح امروز وكيل مدافع يا يك ديپلمات ورزيده از طرف آن دو عنوان شده است و خداش به حساب يك قاصد و مدافع فهميده و ورزيده نزد على (ع) رفته و آن حضرت از روى منطق علمى و استدلال قطعى حقيت خود و بطلان دعوى طلحه و زبير و خلاف جنايت بار آنها را به او مدلل ساخته و با همه طرف دارى او از طلحه و زبير بر اثر منطق محكم على (ع) تغيير عقيده داده و پس از انجام رسالت خود به على (ع) پيوسته است.

٢- اظهار امور فوق عادت از مدعى امامت- كه از آن به معجزه و كرامت تعبير كنند و معمول‌ترين آنها پيش گوئى از امور آينده است كه دليل اطلاع بر حقائق نامرئى و اتصال به علم لدنى است و بيشتر اتمام حجت ائمه و اظهار حق گوئى خود نسبت به كسانى كه در مقام جستجو از حق و امام بر حق بوده‌اند از اين قبيل است چنانچه مضمون حديث ٢ است كه على براى ارشاد آن خارجى كه در ترديد افتاده بود و براى فهم حق به آن حضرت رجوع كرده بود اظهار داشت.

٣- اظهار نشانه‌هاى اختصاصى- كه معمولًا از آن به معجزه تعبير كنند، معجزه مايه اثبات نبوت و پايه امامت است و در مذهب شيعه براى‌