ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٨٩

اين جهاد عبارت از جانبازى در راه حق است، به وجهى كه از آن ترويج و حفظ دين حق محقق شود، و گاهى علاقه به حق و دوستى و خداجوئى به جايى رسد كه شخص را مشتاق حق كند، و چون پروانه خود را به آتش افكند: ١- در جنگ پر نام و با افتخار بدر كبرى وقتى دو صف در هم ريختند و آتش نبرد شعله‌ور و سراسر جبهه را فرا گرفت، كعب بن مالك انصارى براى سد رمق در حالى كه چند دانه خرما در دست داشت نزديك پيغمبر رسيد كه سرگرم تنظيم جبهه و تشويق مسلمانان به جهاد بود، اين جمله را از پيغمبر شنيد كه فرمود: هر كه در اين جهاد كشته شود به بهشت مى‌رود، كعب عرض كرد: يا رسول الله ميان من و بهشت جز اين فاصله نيست؟ فرمود: چنين است، كعب خرما را به دور انداخت و به جبهه شتافت و خود را در ميان انبوه دشمن رسانيد و جنگيد تا كشته شد.

٢- در جنگ مؤته اين جهاد استماته به وسيله بزرگان اصحاب پيغمبر چون جعفر بن ابى طالب و زيد بن حارثه و عبد الله بن رواحه تعقيب شد و پيغمبر آن را تأييد كرد.

مؤته: سرزمينى است در مرز شامات كه در بدو طلوع اسلام مركز عربهاى نصرانى و تحت الحمايه دولت روم باستانى بود و چون پيغمبر اسلام نامه به امپراطور روم هرقل نوشت و او را به اسلام دعوت كرد، اين نامه را به وسيله سه تن از بزرگان صحابه گسيل داشت، و پس از مراجعت اين نمايندگان نامى و گرامى پيغمبر، عربهاى مرزى از راه تعصب يا تحريك آنها را كشتند و پيغمبر در سال نهم هجرت سه هزار قشون تهيه كرد و به سردارى جعفر بن ابى طالب و زيد بن حارثه و عبد الله بن رواحه براى خون خواهى سفراى خود به مؤته فرستاد، و اين سه تن صحابه نامى را به ترتيب بر آن قشون امير و فرمانده نمود.

رسيدن قشون اسلام به بلقاء كه يك منزل به مؤته داشت مصادف شد