ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٢٣ - باب آنچه از سلاح رسول خدا(ص) و متاع وى نزد ائمه(ع) است

فرمود: نزد من است سلاح رسول خدا (ص) كسى با من در آن نزاع نتواند كرد، سپس فرمود: آن سلاح از دستبرد مصون است، اگر به دست بدترين خلق خدا افتد بهتر آنان گردد، پس از آن فرمود: اين امر امامت سرانجام به كسى رسد كه براى او جنگ را در پيچيدن (يعنى به يارى او قيام كنند، چون پيچيدن حنك نشانه آمادگى براى جهاد بوده است و مقصود امام قائم است ع).

چون خواست خدا بدو تعلق گيرد، بيرون شود و مردم گويند: اين چيست كه پديد شد؟ و خدا دست نوازش او را بر سر رعيتش بنهد.

٣- امام صادق (ع) فرمود كه: رسول خدا (ص) در كالاى خود كه تركه نهاد شمشيرى و زرهى و عصاى پيكان دارى و زين شترى و استر شهبائى داشت كه همه آنها را على بن ابى طالب (ع) به ارث برد.

٤- امام صادق (ع) فرمود: پدرم زره رسول خدا (ص) را كه ذات الفضول نام داشت ببر كرد و دامنش به زمين كشيد و من پوشيدم و بلندتر در آمد.

٥- احمد بن ابى عبد الله گويد: از امام رضا (ع) پرسيدم: ذى الفقار شمشير رسول خدا (ص) از كجا بود؟

فرمود: