موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٠٧ - فصل سوم در بيان منزلت زهد نسبت به مقام سلوك انسانيت و كمال روحانيت

درجه سوم، زهد اخصِّ خواص است، و آن عبارت است از اعراض [از] لذّات روحانى و ترك مشتهيات عقلانى براى رسيدن به مشاهده جمال جميل الهى و وصول به حقايق معارف ربّانى، و اين، اوّل مقامات اولياء و محبّين است و از مراتب عاليه زهد است، پس زهد حقيقى صاحب اين مقام را به حسب اوّل مرتبه، حاصل شود، و زهدِ حقيقى عبارت است از ترك غير خدا براى خدا.

و پس از اين مقام، اوّل مراتب فنا براى سالك دست دهد كه آن عبارت است از فناى از لذّات و عدم التفات به آن، و پس از اين، مقامات ديگر اولياء است كه مقام را گنجايش ذكر آن نيست، و ما در اين مقام اكتفا مى‌كنيم به ذكر همين سه درجه كه از امّهات درجات است.

فصل سوم در بيان منزلت زهد نسبت به مقام سلوك انسانيت و كمال روحانيت‌

گويا ما در فصلى از فصول سابقه، بيان كرديم‌ [١] كه تمام دعوت‌هاى حقّه الهيه و شرايع كامله ربانيه- چه در كشف حقايق توحيد و سراير تفريد و تجريد، و چه در بسط فضائل و محاسن اخلاقيه، و چه در تشريع احكام الهيه- بيرون از دو مقصد- كه يكى مقصود بالذات و بالاستقلال است و ديگرى مقصود بالعرض و بالتبعيه است- نيست.

آنچه مقصد ذاتى و غايت بعثت و دعوت انبياء- عليهم السلام- و مجاهدت و مكاشفت كُمَّل و اولياء- عليهم السلام- است، آن است كه انسان طبيعى‌

[١] ر. ك: صفحه ٨١.