موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٨٢ - فصل ششم در فضيلت رضا و ذمّ سخط از طريق نقل

عنايات ربانى مى‌بينند. آنها به حق خوشند، جز حق نخواهند، و به ذات مقدّس متوجهند، و غير از او نبينند. اگر دار كرامت حق را بخواهند، از آن جهت خواهند كه از حق است نه از جهت حظوظ نفسانيه خواهند. آنها راضى به قضاء اللَّه هستند، از آن جهت كه مربوط به حق است. محبّت الهيه منشأ محبت به اسماء و صفات و آثار و افعال او شده.

فصل ششم در فضيلت رضا و ذمّ سخط از طريق نقل‌

كافِي بِإسْنادِهِ عَنْ أبي‌عَبْدِاللَّهِ- عَلَيْهِ السَّلامُ- قالَ: «رَأْسُ طاعَةِ اللَّهِ الصَّبْرُ وَالرِّضا عَنِ اللَّهِ فِيما أحَبَّ الْعَبْدُ أوْ كَرِهَ، وَلا يَرْضى عَبْدٌ عَنِ اللَّهِ فِيما أحَبَّ أوْ كَرِهَ، إلّاكانَ خَيْراً لَهُ فِيما أحَبَّ أوْ كَرِهَ» [١].

وَعَنْ أبي عَبْدِاللَّهِ- عَلَيْهِ السَّلامُ- قالَ: «إنَّ أعْلَمَ النّاسِ بِاللَّهِ أرْضاهُمْ بِقَضاءِ اللَّهِ تَعالى» [٢].

وَعَنْهُ قالَ: «قالَ اللَّهُ تَعالى: عَبْدِيَ الْمُؤْمِنَ لا أصْرِفُهُ فِي شَيْ‌ءٍ إلّاجَعَلْتُهُ خَيْراً لَهُ،

[١] «اساس اطاعت از خداوند، صبر و رضايت از خداوند است در آنچه كه بنده دوست دارد يا ناپسند. و هيچ بنده‌اى- در آن چيزهايى كه دوست دارد يا ناپسند- راضى نمى‌شود از خدا، مگر آن‌كه در آنها براى او خيرى باشد، هم در آنچه كه دوست دارد و هم در آنچه كه ناپسند دارد». (الكافي، ج ٢، ص ٦٠، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الرضا بالقضاء»، حديث ١)

[٢] «همانا آگاه‌ترين مردم به خداوند، راضى‌ترين آنها به حكم و قضاى الهى است». (الكافي، ج ٢، ص ٦٠، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الرضا بالقضاء»، حديث ٢)