موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٢٥ - فصل ششم در مدح توكّل و ذمّ حرص از طريق نقل

فصل ششم در مدح توكّل و ذمّ حرص از طريق نقل‌

خداى تعالى در سوره انفال فرمايد در وصف مؤمنين: إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زادَتْهُمْ إِيماناً وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ‌^- إلى أن قال- أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا [١].

خداى تعالى به طريق حصر [فرموده‌]: مؤمنان آنهايى هستند كه داراى اين چند صفت باشند و غير اينها مؤمن نيستند.

از آن جمله آن است كه بر پروردگار خود اعتماد و توكّل كنند و كارهاى خود را واگذار به او كنند و دل‌بستگى به ذات مقدّس او پيدا كنند. پس آنان كه دل خود را به ديگرى دهند و نقطه اعتمادشان به موجود ديگر جز ذات مقدّس حق باشد و در امور خود چشم اميد به كسى ديگر داشته باشند و گشايش كار خود را از غير حق طلب كنند، آنها از حقيقت ايمان تهى و از نور ايمان خالى هستند. و اين آيه شريفه و آيات شريفه ديگر كه بر اين مضمون هستند [٢]، شاهد بر آن است كه پيش از اين مذكور داشتيم كه انسان تا به مرتبه ايمان نرسد، به مقام توكّل نائل نگردد [٣].

[١] «همانا ايمان آورندگان كسانى هستند كه چون نام خدا برده شود، خوف بر دل‌هاى ايشان چيره گردد. و چون آيات خدا بر آنها خوانده شود، ايمانشان افزون گردد. و بر پروردگار خود توكّل مى‌كنند ... (تا آن‌جا كه فرموده): اينان ايمان آورندگان حقيقى هستند». (الأنفال (٨): ٢ و ٤)

[٢] ر. ك: المجادلة (٥٨): ١٠؛ آل عمران (٣): ١٢٢ و ١٦٠؛ التوبة (٩): ٥١.

[٣] ر. ك: صفحه ٢٠٧.