ولی مثلًا این آیهای که جناب آقای مطهری در جلسه اول و در این جلسه روی آن تکیه کردند که میگوید افرادی که نماز میخوانند و زکات میدهند در حالی که رکوع میکنند، و بعد استدلال کردند که این جز درباره حضرت علی و آن حالتی که اتفاق افتاد که در حال رکوع انگشترش را داد نیست، به نظر من زیاد منطقی و معقول به نظر نمیرسد زیرا اولًا ما در شرح حال حضرت علی شنیده و خواندهایم که ایشان در حال نماز اینقدر توجهش به خدا بود که افراد را [نمیشناخت] و گفتهاند حتی در حال وضو گرفتن نیز افرادی را که از جلویش عبور میکردند نمیشناخت. چطور میشود که چنین شخصی در حال نماز باشد و آنقدر حواسش به دیگران باشد که آن فقیر از در وارد میشود و گدایی میکند و کسی به او چیزی نمیدهد و حضرت انگشترش را بیرون میآورد و به او میدهد. و تازه این کار خوبی نیست که به گدا پول بدهیم. به گدا پول دادن آنچنان اهمیت ندارد که انسان نمازش را اقلًا به لحاظ روانی ناقص کند یا بدان لطمه برساند. بعلاوه زکات به انگشتر تعلق نمیگیرد و مطابق فتوای فقهای شیعه انگشتر جزء چیزهایی نیست که به آنها زکات تعلق میگیرد. گذشته از این، عدهای که خیلی در این مورد تعصب دارند برای اینکه این موضوع را بزرگتر جلوه دهند گفتهاند که این انگشتر هم خیلی گرانقیمت بوده، در حالی که حضرت امیر انگشتر گرانقیمت دستش نمیکرده است.

جواب: مسألهای که ایشان گفتند یک افرادی هم باشند که در جهت مخالف صحبت کنند، البته برای همه جلسات یک امر مفیدی است. جواب این را من نباید بدهم. من همین قدر اقرار میکنم که کار خوب و مفیدی است.

اما مسأله عصمت. معنی عصمت چیست؟ یک وقت هست که انسان این طور فکر میکند که عصمت یعنی اینکه خداوند افراد مخصوصی از بشر را همیشه مراقبت میکند که هر وقت اینها تصمیم میگیرند گناهی را مرتکب شوند، فوراً جلویشان را میگیرد. مسلّم است که عصمت به این معنی نیست و اگر هم باشد، برای کسی کمالی نیست. اگر کودکی را یک کسی همیشه مراقب باشد و هیچ گاه نگذارد که او کاری را که نباید بکند انجام دهد و مانعش باشد، این، کمالی برای آن کودک شمرده نمیشود. ولی یک مطلب دیگر هست که از قرآن استنباط میشود و آن اینکه ما میبینیم که قرآن درباره یوسف صِدّیق در آن تنگنایی که آن زن از او کامطلبی میکرد میگوید: وَ لَقَدْ هَمَّتْ بِهِ