مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٦٠ - ارزش دنیا از نظر قرآن و نهج البلاغه

ارزش دنیا از نظر قرآن و نهج البلاغه

در فصل پیش گفتیم چیزی که از نظر اسلام در رابطه انسان و دنیا «نبایستنی» است و آفت و بیماری در انسان تلقی میشود و اسلام در تعلیمات خویش مبارزهای بی امان با آن دارد «تعلق» و «وابستگی» انسان به دنیاست نه «علاقه» و «ارتباط» او به دنیا، «اسیر زیستی» انسان است نه «آزاد زیستی» او، هدف و مقصد قرار گرفتن دنیاست نه وسیله و راه واقع شدن آن.

رابطه انسان و دنیا اگر به صورت وابستگی انسان و طفیلی بودنش در آید، موجب محو و نابودی تمام ارزشهای عالی انسان میگردد. ارزش انسان به کمال مطلوبهایی است که جستجو میکند؛ بدیهی است که اگر فی المثل مطلوبی بالاتر از سیر کردن شکم خودش نداشته باشد و تمام تلاشها و آرزوهایش در همین حد باشد، ارزشی بیشتر از «شکم» نخواهد داشت. این است که علی علیه السلام میفرماید:

«آن کس که همه هدفش پرکردن شکم است، ارزشش با آنچه از شکم خارج میگردد برابر است.».

همه سخنها در باره چگونگی ارتباط انسان و جهان است که به چه کیفیت و به