مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٢١ - شب زنده داری ها

بی شائبه و بیرقیب عبّاد و زهّاد و سالکان راه به میان آمده است.

شب زنده داری ها

امَّا اللَّیلُ فَصافّونَ اقْدامَهُمْ تالینَ لِاجْزاءِ الْقُرانِ یرَتِّلونَهُ تَرْتیلًا، یحَزِّنونَ بِهِ انْفُسَهُمْ وَیسْتَثیرونَ بِهِ دَواءَ دائِهِمَ، فَاذا مَرّوا بایةٍ فیها تَشْویقٌ رَکنوا الَیها طَمَعاً وَ تَطَلَّعَتْ نُفوسُهُمْ الَیها شَوْقاً وَظَنّوا انَّها نَصْبُ اعْینِهِمْ، وَ اذا مَرّوا بایةٍ فیها تَخْویفٌ اصْغَوْا الَیها مَسامِعَ قُلوبِهِمْ وَظَنّوا انَّ زَفیرَ جَهَنَّمَ وَ شَهیقَها فی اصولِ اذانِهِمْ، فَهُمْ حانونَ عَلی اوْساطِهِمْ، مُفْتَرِشوِنَ لِجِباهِهِمْ وَ اکفِّهِمْ وَ رُکبِهِمْ وَ اطْرافِ اقْدامِهِمْ، یطْلُبونَ الَی اللَّهِ تَعالی فی فَکاک رِقابِهِمْ، وَامَّا النَّهارُ فَحُلَماءُ عُلَماءُ ابْرارٌ اتْقِیاءٌ [١].

شبها پاهای خود را برای عبادت جفت میکنند، آیات قرآن را با آرامی و شمرده شمرده تلاوت مینمایند، با زمزمه آن آیات و دقت در معنی آنها غمی عارفانه در دل خود ایجاد میکنند و دوای دردهای خویش را بدین وسیله ظاهر میسازند، هرچه از زبان قرآن میشنوند مثل این است که به چشم میبینند، هر گاه به آیهای از آیات رحمت میرسند بدان طمع میبندند و قلبشان از شوق لبریز میگردد، چنین مینماید که نصب العین آنهاست، و چون به آیهای از آیات قهر و غضب میرسند بدان گوش فرا میدهند و مانند این است که آهنگ بالا و پایین رفتن شعلههای جهنم به گوششان میرسد، کمرها را به عبادت خم کرده پیشانیها و کف دستها و زانوها و سر انگشت پاها به خاک میسایند و از خداوند آزادی خویش را میطلبند. همینها که چنین شب زنده داری میکنند و تا این حد روحشان به دنیای دیگر پیوسته است، روزها مردانی هستند اجتماعی، بردبار، دانا، نیک و پارسا.