روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٤٣٩

بگرويديم بدو و هرگز انباز نياريم كسى را[به پروردگار خود] [١].

و به‌درستى كه او برتر است بزرگوارى [٢]پروردگار ما نگرفت زنى و نه فرزندى.

به‌درستى كه او بود مى‌گفت بى‌خردى ما بر خداى بيدادى.

و به‌درستى كه پنداشتيم كه هرگز نگويند آدميان و پريان بر خداى دروغ.

و به‌درستى او بود مردانى[از انسيان] [٣]بازداشت مى‌خواستند مردانى از پريان بيفزود[ند] [٤]ايشان را گريختن.

و به‌درستى كه گمان بردند چنان كه گمان برديد كه هرگز بر نينگيزد خداى كسى را.

و به‌درستى كه ما پيچيديم آسمان را بيافتيم آن را پر كرده شده پاسبانى سخت و ستارگانى جهنده.

بوديم بنشستيم از آن نشستنگاهها براى شنيدن هركه گوش دارد اكنون بيابد [٥]مر او را ستاره‌اى جهنده[ باجبان] [٦].

و ما