خداى تعالى با اين[آيت] [١]بيان كرد كه:عمل كسى كسى را سود ندارد و زيان ندارد،و خداى تعالى كس را بر فعل ديگرى ثواب و عقاب ندهد،كه ايمان نوح و لوط زنان ايشان را سود نداشت و نه كفر ايشان شوهران را زيان داشت،و همچنين ايمان زن فرعون،فرعون را سود نداشت،و كفر فرعون آسيه را زيان نداشت [٢].

وَ مَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرٰانَ الَّتِي ،و مريم دختر عمران.در نصب او دو وجه است [٣].يكى آن‌كه معطوف است على قوله: اِمْرَأَتَ فِرْعَوْنَ و مريم،و عامل در او ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلاً ،است.و وجهى ديگر آن‌كه به فعل مقدّر منصوب است و التّقدير:و اذكر [٤]مريم بنت عمران،ياد كن مريم دختر عمران را. أَحْصَنَتْ فَرْجَهٰا ، كه [٥]اندام خود [٦]از فساد و زنا نگاه داشت ما باد در او دميديم.و الفرج الشّقّ و منه الفرجة و الفرج و الانفراج [٧]،و اين كنايت است از اندام مرد و زن و اين كنايت [٨]است نيكو،[و] [٩]نام زشت او كه فحش باشد«حرّ»است،ازآنجا [ست] [١٠]كه[در دشنام] [١١]گويند:في حرّ امه،اين جواب طعن ملحدان [١٢]است كه گفتند:چون [١٣]روا باشد كه خداى تعالى در قرآن لفظى چنين گويد؟و مثل آن لفظ فحش باشد[و زشتى] [١٤]. فَنَفَخْنٰا فِيهِ مِنْ رُوحِنٰا ،در او دميديم از روح

(١٤-١١-١٠-٩-١)) .اساس:ندارد،با توجّه به آد و ديگر نسخه بدلها افزوده شد.