روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢١٩ - ترجمه

آنچه [١]در اين باب[٤٢-پ]هست آن است كه با [٢]اطلاق حظر كند و اطلاق حظر چنان كه با اباحت باشد به وجوب و ندب هم باشد.

امّا آنچه گفتند:ما در قرآن چنين يافتيم وجدان را بى‌دليل حكمى نباشد، آن نه به ظاهر ورود دانيم،به ادلّۀ ديگر دانيم.ديگر آن‌كه [٣]اين مسلّم نيست براى آن‌كه خداى تعالى مى‌گويد: وَ لاٰ تَحْلِقُوا رُؤُسَكُمْ حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ [٤]،و حلق مباح نيست بل عادت است [٥].

وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللّٰهِ ،و طلب كنيد از فضل خداى تعالى يعنى روزى او،و گفتند:اين نه طلب دنياست مراد سنّتى مرغّب است از عيادت بيمارى و تشييع جنازه‌اى و زيارت بردارى.حسن بصرى گفت و سعيد جبير:مراد طلب علم است،و روايت كردند [٦]از حضرت امام جعفر صادق-صلوات اللّٰه و سلامه عليه [٧]-كه او گفت:

و ابتغوا من فضل اللّٰه يوم السّبت.

وَ اذْكُرُوا اللّٰهَ كَثِيراً ،و ذكر خداى كنيد بسيار. لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ،تا همانا فلاح يابيد.

وَ إِذٰا رَأَوْا تِجٰارَةً -الآية.جابر عبد اللّٰه انصارى گفت:سبب نزول آيت آن بود كه روزى از روزهاى آدينه ما با رسول نماز[آدينه] [٨]مى‌كرديم، كاروانى در آمد و آواز طبل بر آمد.مردم همه نماز [٩]ببريدند[و برفتند] [١٠]بهرى به طلب بازرگانى و بهرى به نظارۀ لهو و آواز طبل تا با رسول