٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٩ - بيعت (٢) آیة الله محمد مؤمن قمى

موارد به امر به بيعت در بعضى موارد دست يافتيم. به طور كلى مى‌توان اين موارد را به دو بخش تقسيم كرد:

اوّل: رواياتى كه در آنها امر به بيعت با اميرالمؤمنين در روز غدير خمّ وارد شده است.

در صحيحه صفوان از امام صادق(ع) نقل شده است: «بعد از آن كه رسول خدا(ص)، على(ع) را به ولايت منصوب كردند، به مردم فرمان دادند تا با على (ع) بيعت كنند و مردم نيز چنين كردند».... (١٦)

در مرسله صفوان از امام صادق (ع) نقل شده است: «بعد از نصب على(ع) به ولايت امر، رسول خدا(ص) به مردم فرمان دادند تا با على(ع) بيعت كنند و مردم نيز چنين كردند...». (١٧)

اين دو روايت، متضمن امر رسول خدا(ص) به بيعت مردم با على(ع) است، ولى نسبت به همه موارد عموميّت ندارد و از طرفى احتمال دارد كه امر حكومتى از طرف رسول خدا(ص) باشد.

شيخ مفيد در كتاب امالى با اسناد به ابى حمزه ثمالى از امام باقر (ع) نقل كرده است:

إنّ اللّه‌ جلّ جلاله بعث جبرئيل(ع) إلى محمد(ص) أن يشهد لعليّ بن أبى طالب(ع) بالولاية في حياته و يسمّيه بإمرة المؤمنين قبل وفاته، فدعا نبيّ اللّه‌(ص) تسعة رهط، فقال: إنّما دعوتكم لتكونوا شهداء اللّه‌ في الأرض أقمتم أم كتمتم؛ (١٨)

خداوند عزّ وجلّ جبرئيل را به سوى محمد(ص) فرستاد تا در حياتش برولايت على(ع) شهادت دهد و قبل از وفاتش او را امير المؤمنين بنامد. پس پيامبر (ص) نه نفر را خواندند و فرمودند: شما را دعوت كردم تا شاهدان خداوند در زمين باشيد، چه اقامه شهادت بكنيد و چه آن را كتمان كنيد... .


(١٦) قرب الاسناد، ص٥٧، حديث ١٨٦، چاپ مؤسسه آل البيت.
(١٧) تفسير عياشى، ج١، ص٣٢٩ و ٣٣٢.
(١٨) امالى مفيد، مجلس ٨، ص١٩،ح٧.