علامه طباطبايى در الميزان مى‌فرمايد: «رسم عرب جاهليت اين بود كه گوش بعضى از احشام را مانند شترى كه چند شكم زاييده باشد يا شترى كه نذر بت شده بود، به منظور حرام كردن گوشتشان مى‌شكافتند» (١١). وى تأكيد مى‌كند: بعيد نيست، مراد از تغيير خلقت خداوند خروج از حكم فطرت و ترك دين حنيف باشد با استشهاد به اين كلام الهى كه :

{فأقم وجهك للدّين حنيفاً فطرت اللّه‌ الّتي فطر الناس عليها لاتبديل لخلق اللّه‌ ذلك الدّينُ القيّم } ؛ (١٢)

پس با دل پاك روى خود را متوجه دين كن. اين فطرتى است كه خداوند، انسانها را بر آن آفريده؛ دگرگونى در آفرينش الهى نيست؛ اين است آيين استوار.

شايد سياق آيات با اين معنا سازگار باشد و روايتى كه از امام باقر (ع) در مجمع البيان (١٣) ذيل تفسير اين آيه آمده است همين معنا را تأييد مى‌كند. لذا نمى‌توان براى رد هرگونه تغيير طبيعى، به اين آيه استناد كرد، چرا كه مراد قسمى خاص از تغيير است كه با وسوسه و تجويز شيطان صورت مى‌گيرد.

شبيه سازى در واقع استفاده از قوانين طبيعى است كه خداوند در طبيعت مقرر فرموده است، ممكن نيست كه دخالت در خلقت خداوند ـ آن گونه كه در اتهامات مخالفين آمده ـ باشد، يا تحدّى با خدا در خلقتش باشد آن گونه كه برخى از مخالفان شبيه سازى ادعا كرده‌اند و الاّ بايد باب هرگونه ابداع علمى در علم وراثت را در همه زمينه‌هاى خلقت مسدود كنيم.

در برابر اين اشكال كه شبيه سازى موجب بى نيازى از ازدواج مى‌شود، بايد گفت: اگر فرض كنيم شبيه سازى تا اين حد آسان و فراگير شود ـ كه بعيد است ـ اوّلاً انگيزه‌هاى ازدواج محدود به توليد مثل نيست، ثانياً توليد مثل قبل از هر چيز از طريق ازدواج، مطلوب انسان است و جز در موارد استثنايى به اين گونه روشها پناه نمى‌برد.

احتمال انهدام جوامع انسانى، يا جدا شدن انسان از انسانيت خود، مسأله‌اى است كه

(١١) الميزان في تفسير القرآن، ج٥، ص٨٤.
(١٢) روم، آيه ٣٠.
(١٣) مجمع البيان، ج٣، ص١٧٣.