به قصد عمره ماه رمضان با پيامبر(ص) از مدينه خارج شديم. او روزه را افطار كرد و من روزه گرفتم، او نماز را كوتاه خواند و من تمام خواندم. عرض كردم: اى رسول خدا پدر و مادرم فدايت، شما روزه را افطار كرديد و من روزه گرفتم، شما نماز را كوتاه خوانديد و من تمام خواندم؟ فرمود: كار خوبى كردى. (٥٦)

شوكانى گفته است:

اين روايت را نسائى و بيهقى نيز با عبارتى اضافى اينچنين نقل كرده‌اند:

عايشه با رسول خدا(ص) به قصد عمره از مدينه خارج شد. وقتى به مكه رسيدند عايشه گفت: اى رسول خدا(ص) پدر و مادرم فدايت من نماز را تمام خواندم در حالى كه شما كوتاه خوانديد... .

به هر حال، استدلال به اين روايت اوّلاً به صحت سند و ثانياً به امكان تمسك به مضمون آن، بستگى دارد، اما سند روايت مخدوش است؛ زيرا در آن علاء بن زهير از عبدالرحمن بن أسود بن يزيد نخعى از عايشه وجود دارد كه ابن حبان گفته است: او رواياتى را از ثقات نقل مى‌كند كه شبيه رواياتى كه ثقات درجه يك نقل مى‌كنند نيست. بر اين اساس در مواردى كه روايات او با روايات ثقات درجه يك معارض است نمى‌توان به آنها استدلال كرد. دار قطنى گفته است:

اين سند درست است و عبدالرحمن، عايشه را درك كرده و با پدرش در نوجوانى نزد او رفته و از او حديث شنيده است. (٥٧)

(٥٦) سنن دار قطنى، ج٢، ص١٨٨؛ السنن الكبرى، ج٣، ص١٤٢.
(٥٧) سنن دار قطنى، ج٢، ص١٨٨، شماره٤٠ .