بخارى به سند خويش از ابوهريره نقل كرده كه وى گفته است من از رسول خدا دو ظرف را (از احاديث) پر كردم يكى از آنها را پس از رسول خدا رواج دادم ولى اگر ديگرى را رواج دهم اين حلقوم بريده مى‌شود.

ابن حجر گفته است مقصود از ظرفى كه ابوهريره آن را رواج نداده، احاديثى است كه به اسم اميران بدكار همانند معاويه اشاره داشته است. (٨٠)

٥. عمار ياسر، مادر او، خباب و مهيب:

قرطبى در كتاب تفسير خود تصريح كرده است كه اين چهار نفر از روى تقيه گفتار كفرآميز بر زبان جارى كردند. (٨١)

٦. عبداللّه‌ بن عباس

سيوطى از طريق ابن جرير و ابن ابى حاتم از طريق عوفى از ابن عباس در ذيل آيه «إلاّ أن تتّقوا منهم تقيةً». گزارش كرده است كه تقيه با زبان از سوى شخص مكره بر چيزى كه گناه است به ايمان او ضرر نمى‌زند. (٨٢)

(٧٧) الفروق للقرافي المالكي، ج٤، ص ٢٣٦.
(٧٨) مستدرك الوسايل، ج١، ص ٥١٢، باب ١٦ از ابواب ما تجب فيه الزكاة، ح٢؛ ج٢، ص٣٧٨، باب ٣ از ابواب الأمر و النهي، ح٤ و ٨.
(٧٩) صحيح البخارى، ج١، ص ٣٨.
(٨٠) فتح الباري، ابن حجر، ج١، ص ١٧٣.
(٨١) الجامع لأحكام القرآن، قرطبى، ج١٠، ص١٨١، ذيل تفسير آيه ١٠٦ از سوره نحل.
(٨٢) الدر المنثور، سيوطى، ج٢، ص١٧٦.