عن عبداللّه‌ بن سنان عن أبي عبداللّه‌ (ع) أنّه قال: ما من عبد يصلّى في الوقت و يفرغ، ثمّ يأتيهم و يصلّي معهم و هو على وضؤ، إلاّ كتب اللّه‌ له خمساً و عشرين درجةً؛ (٢٦)

امام صادق (ع) مى‌فرمايد: «هيچ بنده‌اى نيست كه نمازش را در وقت خوانده سپس در حالى كه وضو دارد، با اهل سنت در نماز جماعت شركت كند، مگر آنكه خداوند براى وى بيست و پنج درجه مى‌نويسد».

اين روايت نيز دلالت مى‌كند كه تقيه مداراتى، مورد تأكيد و تشويق ائمه(ع) بوده است. سند بسيارى از روايات اين باب، بى اشكال است و بر مدعا نيز دلالت دارد.

دسته پنجم

رواياتى دلالت دارد كه هر كس تقيه را به عنوان شعار و علامت خويش قرار ندهد از ما نيست. اين روايات فراوان‌اند از جمله:

امام صادق (ع) فرمود:

عليكم بالتقية فإنّه ليس منّا من لم يجعلها شعاره و دثاره مع من يأمنه لتكون سجيّة مع من يحذره»؛ (٢٧)

انجام تقيه بر شما لازم است ؛ زيرا كسى كه تقيه را شعار و دثار (٢٨) خود با كسانى كه از آنها در امان است قرار ندهد از ما نيست تا اينكه تقيه با كسانى كه از آنها در حذر است سجيه (ملكه) شود .

آيت اللّه‌ خويى در باره اين دسته از روايات مى‌گويد:

(٢٦) همان، ج٥، باب ٦ از ابواب صلاة الجماعه، ح٢، ص٣٨٣.
(٢٧) همان، ج١٦، باب ٢٤ از ابواب الأمر و النهى، ح٢٩، ص٢١٢. چاپ مؤسسه آل البيت (ع).
(٢٨) «دثار» در لغت ضد «شعار» است و به جامه زير كه به بدن چسبيده است گفته مى‌شود و در اينجا كنايه از آن است كه تقيه بايد هميشگى باشد.