بسيارى از فقهاى ديگر نيز دلالت اين روايت را بر تقيه مداراتى، دست كم در مورد روايت؛ يعنى شركت در نمازهاى جماعت آنان پذيرفته‌اند؛ از جمله حضرت آية اللّه‌ خويى با اينكه صحت نماز با تقيه مداراتى را مورد خدشه قرار داده، پس از گزارش اين روايت مى‌نويسد:

«از اين روايت استفاده مى‌شود كه حكمت تشريع تقيه در مورد شركت در نماز جماعت و مانند آن، مبتنى بر ترس از ضرر نيست بلكه حكمت مدارا كردن با آنان و رعايت مصلحت نوعيّه و اتحاد كلام مسلمانان است، بى آنكه ترك شركت در نماز جماعت ضررى را در پى داشته باشد؛ زيرا در آن روزگار ياران امام به «تشيّع» معروف بودند. بنابراين امر امام (ع) به شركت در نماز آنان، به جهت شناخته نشدن اصحاب نبوده، بلكه براى مؤدب شدن به اخلاق نيكو بوده تا با اين رفتار، شيعه با اوصاف زيبا و دور از تعصب و عناد و لجاجت شناخته شوند و گفته شود خدا رحمت كند جعفر را كه اصحاب خوبى تربيت كرده است». (١٩)

خلاصه اين كه، بر اساس مفاد اين دسته از روايات، ائمه (ع) ما را ترغيب و تشويق كرده‌اند كه با اهل سنت ارتباط داشته باشيم و از راه‌هاى مختلف از جمله شركت در نماز آنها، محبت آنان رابه دست آوريم. پر واضح است كه اين گونه رفتار انسجام و وحدت اسلامى را در پى خواهد داشت.

دسته دوم

روايات فراوانى بر مطلوب بودن شركت در نماز جماعت اهل سنت دلالت دارد به ويژه اينكه ايستادن در صف اول، مورد تأكيد قرار گرفته است. صاحب كتاب وسائل، بابى را با عنوان: «استحباب حضور الجماعة خلف من لايقتدى به للتقية و القيام في الصف الأوّل

(١٩) التنقيح في شرح العروة الوثقى، ج٤، ص٣١٦.