و زن بر يكديگر براى جذب است نه طرد، مرد از عامل هيبت و قدرت و زن از راه دل و عواطف. زن نمى‌خواهد مرد از او پيروى كند و بترسد، بلكه مى‌خواهد مرد او را بپرستد، اين دو حس بيشتر آنها را جذب مى‌كند. (٥٨)

زوجيت و عائله، يك احتياج طبيعى است. زن و مرد خودشان مورد احتياج يكديگرند و در متن خلقت، طرح يگانگى دو روح ريخته شده است. سرمايه ازدواج، ميل به وحدت است كه براى هميشه باقى است و حريم‌هايى كه اسلام قرار داده براى حفظ اين اجتماع طبيعى است. در خانواده، سعادت و خوشى مرد در گرو سعادت و خوشى زن است و حكومت مرد بر زن، طبيعى و سؤال از علت آن، غلط است. آيه قوامت(نساء/٣٤) نيز، بيان حقيقت اجتماع طبيعى خانوادگى را بيان مى‌كند و ربطى به حكومت مردان بر زنان در اجتماع مدنى ندارد. ظلم مرد به زن نظير ظلم به فرزند، خروج از غريزه است. در اين اجتماع طبيعى، خواه ناخواه اختلافات رخ مى‌دهد و طلاق راه حل نيست و حتى‌الامكان نبايد باشد. «علت حكومت مرد و تأديب زن در صورت نشوز هم طبيعى بودن اين اجتماع است، البته تأديب اسلامى در مورد زن بايد غير مبرّح و غيرمدمى باشد و إلاّ از طرف حكومت مأخوذ است.» (٥٩) لذا منطق روابط خانوادگى منطق خاص خود را دارد و نبايد با احكام اجتماعى آن را يكى دانست و زن و شوهرى را نبايد مانند شركت در فعاليت‌هاى اجتماعى دانست (٦٠).

٥- مهر: مهر نتيجه تدبيرى ماهرانه براى تعديل روابط زن و مرد و پيوند آنها به يكديگر است. از آنجا كه طبيعتاً مرد در مقابل غريزه از زن ناتوان تر است، بايد به زن اظهار نياز كند و براى جلب رضاى او اقداماتى كند كه نثار كردن هديه به زن يكى از آنهاست. زن به الهام فطرى دريافته كه عزت و احترام او به اين است كه خود را رايگان در اختيار مرد قرار ندهد، بلكه با حيا وعفاف آن را حفظ كند و با قدرت عجيب و مرموزى كه طبيعت و خلقت در او

(٥٨)همان، ص ١٣٧
(٥٩)همان، ص ١٥١-١٤٧.
(٦٠) آشنايى با قرآن، ج ٨، ص ٤٧.