حيوان زوج شده و با آن آرامش گيرد. اين غايت خلقت است كه زوج هر جنسى را از جنس خودش آفريده است. {و اللّه‌ خلقكم من تراب ثمّ من نطفة ثم جعلكم أزواج } (٥٠)

«و خلقناكم أزواجاً » (٥١)،«و جعل لكم من أزواجكم بنين و حفدةً» (٥٢)

تنها مجراى توليد مثل انسان، ازدواج مرد و زن است ، پس آنها كه قانون ازدواج مرد با مرد را تصويب مى كنند بايد بدانند كه خلاف حقوق طبيعى قدم برمى دارند و نمى‌توانند دم از حقوق طبيعى بشر بزنند؛ چون براى اينها اصل غايى تعريف نشده است و از هدف دارى جهان خلقت غافلند. از طرف ديگر، فمنيسم نيز باطل است؛ چرا كه سعى در خارج كردن زن از محدوده حقوق طبيعى و مشابهت با حقوق مردان و در نهايت، محروم كردن از حق طبيعى خود دارد.

مرد، تنها با زن كه از جنس خود است و دستگاه خلقت، او را زوج مرد قرار داده است مى‌تواند ازدواج و مضاجعت كند نه باحيوان و نه با انسان ذكور، چرا كه هر عضوى در انسان براى مقصدى نهاده شده و لذا در علم اخلاق هم گفته‌اند: اخلاق يعنى تعديل هواها و خواسته ها و تحت كنترل عقل در آوردن ديگر غرايز انسانى؛ زيرا هر عضوى حق وحدى دارد؛ مثلاً حق شكم ، حق شهوت ،حق دهان ، حق زبان و ... حدى دارد و گرنه باعث تجاوز به حقوق ديگر اعضا و به هم خوردن تعادل جسم و روح انسان و در نهايت خانواده و اجتماع انسانى مى‌شود.

٣- تعدد زوجات: آنجا كه شرع، تعدد زوجات را اجازه داده است نيز خارج از قانون طبيعت نيست؛ زيرا در جايى كه تعداد زنان آماده ازدواج، از تعداد مردان بيشتر شد به ناچار، تعدادى زن كه حق همسر داشتن دارند از آن محروم مى شوند، لذا براى استيفاى حقوق و جلوگيرى از سرخوردگى هاى جسمى و روانى ناشى از محروم شدن از حق طبيعى، حق زن شوهر دار در منع شوهر از مضاجعت با زنان ديگر باحق زن بى شوهر،

(٥٠) فاطر ، آيه١١.
(٥١) نبأ ، آيه ٨.
(٥٢) نحل ، آيه٧٢.