ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٦ - ترجمهء خطبهء هشتاد و هفتم

ترجمهء خطبهء هشتاد و هفتم در اين خطبه صفات مردم متّقى و رشد يافتگان كه در سبيل عرفان حقيقى بمقام والائى رسيده اندو صفات مردم فاسق و منحرف را بيان مى فرمايد و سپس بمقام عظيم خاندان عصمت اشاره مى فرمايد و آن گاه حجّت بودن خود را براى مردم توضيح مى دهد و در پايان خطبه گمان خلاف واقع برخى از ظاهر بينان را در بارهء بنى اميّه متذكَّر مى شود اى بندگان خدااز محبوبترين بندگان خدا در پيشگاه ربوبى بنده ايست كه خداوند [ سبحان ] او را در شناخت خود و ساختن آن يارى فرمايد [ اين انسان مورد عنايت خداوندى ] لباسى از اندوه بر تن نمودو پوشاكى از بيم بر خود پوشيدنتيجه چنين شد كه چراغ هدايت در دلش برافروخت و براى آن روزى كه مانند مهمان بر او وارد خواهد شد ، آماده گشت ، پس دور را بر خود نزديكو سخت را بر خود آسان گرفت [ در عوامل عبرت و حكمت هستى ] نگريست و بمقام بينائى رسيد به ياد خدا افتاد به ذكر فراوان پرداخت از نهرى گوارا و شيرين سيراب شد كه جايگاههاى ورود به آن نهر را براى او تسهيل نمود نخستين آب گوارا را آشاميد و راهى روشن و هموار در پيش گرفت پيراهنهاى شهوات را از خود بر كندو از همهء انواع غمّ رها گشت ، مگر يك غمّ كه خود او به تنهائى آنرا پذيرفتن تيجه اين بود كه از صفت نابينائىو از شركت در هواى اهل هوى بر كنار گشت - ٢٠ [ اين انسان مورد عنايت خداوندى ] كليدهايى براى گشودن درهاى هدايت و قفلهايى براى درهاى هلاكت در گمراهى گشت بينائى براهش پيدا كرد و در مسير خود بحركت پرداخت و نشان رستگارى خود را با براهين روشن شناخت و از فرو رفتن در شهوات برگسيخت و از وسائل نجات به -