ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٤٤ - بجاى پرداختن به افراط در برهم زدن لابلاى خود در جاذبهء كمال قرار بگيريم

( الله وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ ) [١] براى استقامت دلها در ايمان از خدا يارى بجوئيم و او دلهاى ما را نورانى و با استقامت خواهد كرد .
( رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا وَهَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ ) [٢] ( پروردگارا ، دلهاى ما را پس از آنكه هدايت فرمودى ملغزان و از فيض ربّانى خود براى ما رحمتى عنايت فرما ، قطعا توئى بخشاينده ) .
بيست و سه - توكَّل به خداوند متعال پس از هر گونه سعى و تلاش طبيعى منطقى و همچنين با هر گونه سعى و كوشش كه بزرگترين عامل آرامش و اطمينان است [ خواه سعى و تلاش به نتيجهء مورد انتظار برسد و خواه نرسد ] ( وَعَلَى الله فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ) [٣] ( و بر خدا توكَّل كنند مردم با ايمان ) .
بيست و چهارم - خداوند متعال نمى خواهد هيچ كسى به نفس خود ستم كند .
( إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظالِمِي أَنْفُسِهِمْ قالُوا فِيمَ كُنْتُمْ قالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الأَرْضِ قالُوا أَ لَمْ تَكُنْ أَرْضُ الله واسِعَةً فَتُهاجِرُوا فِيها فَأُولئِكَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَساءَتْ مَصِيراً ) [٤] در اين آيه بيشتر دقّت شود ، زيرا از اين آيه بخوبى روشن مى شود كه نفس آدمى مانند امانت الهى است ، نفس آدمى كه قابل اعتلاء و ترقّى به عالم ملكوت است ، داراى آن بعد الهى است كه ضايع كردن آن و ستم بر نفس ضدّ مشيّت خداوندى است ، بهمين جهت خداوند براى كسانى كه ستم بر خويشتن

[١] . البقرة ٢٥٧ .
[٢] . آل عمران ٨ .
[٣] . آل عمران ١٦٠ .
[٤] . النّساء ٩٧ .