ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٥٩ - آيا هدف از عرفان و حقّگرائى بهشت مادّى است كه خود طبيعى را خواهد نواخت

نكتهء سوم - اين كه ابن سينا مى گويد : « اهمّيّت دادن به آنچه كه نفس ( غرايز ) به آن تمايل دارد ، ناتوانى است » مطلبى بالاتر از آن تصوّرات معمولى را كه در ذهن عامّيان خطور مى كند ، بازگو مى كند . براى توضيح اين مطلب يك توجّه دقيق به شخصيّت انسانى لازم است كه آدمى متوجّه شود كه اسارت و بردگى غرايز حيوانى پستترين و محقّرترين اسارتها و بردگىها است كه از مهار كردن و تنظيم آن غرايز به سود اعتلاى شخصيّت ناتوان مى باشد . براى دريافت عظمت شخصيّت انسانى نخست به چند آيهء قرآنى توجّه كنيم : ١ - ( فَإِذا سَوَّيْتُه وَنَفَخْتُ فِيه ) [١] ( از روح خود در آن انسان دميدم ) اگر چه اضافهء روح به خدا تشريفى بوده و شخصيّت انسان جزئى از خدا نيست ، با اين حال همين اضافهء تشريفى بازگو كنندهء آن عظمتى است كه در بارهء هيچ يك از اجزاء جهان هستى وجود ندارد .

[١] . الحجر آيه ٢٩ .