ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١١٧ - همواره مردم را از بعد اميال آنان بخود جلب مى نمايد

همواره مردم را از بعد اميال آنان بخود جلب مى نمايد ميل و رغبت مردم بر اينست كه در اين دنيا زندگى خوشايند و مقرون به لذّت داشته باشند و هرگز در حوادث بزرگ از پاى در نيايند و گناهانى را كه مرتكب ميشوند ، بهر طريقى كه ممكن است تفسير و توجيهش كنند و اهمّيّت آنها را ناديده بگيرند و در آن هنگام كه نتوانستند از عهدهء تفسير و توجيه آنها برآيند ، بياد رحمت و عنايت ربّانى بيفتند . البتّه روحيّهء خوش بينى و مخصوصا اميد به الطاف و عنايات الهى بسيار مطلوب است و آيات و روايات وارده در بارهء هر دو موضوع فراوان است و نيازى به ذكر و تفصيل آنها در اين مبحث نيست ، ولى آنچه كه مهمّ است اينست كه رحمت و لطف خداوندى براى بازسازى خرابىهائى است كه آدمى در شخصيّت خود بوجود آورده است . اگر گناهانى كبيره را مرتكب شود و يا گناهانى را اگر چه كوچك ( صغيره ) باشند ، با بىاعتنائى به خدائى كه معصيت او را انجام مى دهد ، مرتكب شود مصالحى در ساختمان شخصيّت آدمى نمى ماند تا قابل بازسازى بوده باشد مانند شرك و تجرّى بمقام شامخ ربوبى و قتل نفس بىعلَّت و غير ذلك . و آنگهى ، آيات و روايات بسيار فراوانى وجود دارند كه نتائج اعمال زشت و گناهان را مانند معلولهائى كه دنبال علل خود بطور ضرورى بوجود مى آيند ، گوشزد مى كنند ، مانند ( فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَه وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَه ) [١] ( هر كس بمقدار وزن ذرّه اى كار خير انجام بدهد آنرا خواهد ديد و هر كس كه بمقدار وزن يك ذرّه كار شرّ و ناشايست انجام بدهد آنرا خواهد ديد . ) با نظر به مجموع منابع اسلامى ، آنچه كه بعنوان اصل اساسى مى تواند پذيرفته شود اينست كه رحمت و الطاف خفيّه و جليّهء پروردگارى همهء هستى

[١] . الزّلزلة آيهء ٧ و ٨ .