تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣٤٤ - مشايخ اجازه

١٥. عبد اللَّه بن محمّد تقى مجلسى (م بعد از ١٠٨٤ ق). وى فقيه، واعظ، عالم، صالح، ناقد علم رجال، جليل و محدّث بوده است.[١] وى از علّامه مجلسى بزرگ‌تر بوده، شاگرد پدرش مجلسى اوّل و آقا حسين خوانسارى بوده و بعد از فوت پدرش به هند رفته است. از تأليفات وى، شرح ناقص كتاب تهذيب الأحكام شيخ طوسى را مى‌توان نام برد.[٢] ١٦. مهذب الدين احمد بن عبدالرضا بصرى (م بعد از ١٠٨٥ ق). وى فاضل، آگاه، محدّث، رجالى، و از شاگردان بزرگ محمّد بن حسن حرّ عاملى (صاحب وسائل الشيعة) و حافظ دوازده هزار حديث بدون سند و يك‌هزار و دويست حديث با سند بوده است.[٣] از ميان آثار وى مى‌توان فائق المقال فى علم الرجال را نام برد.

١٧. عبد اللَّه بن غلام على حسينى طالقانى (م بعد از ١٠٨٥ ق). سيّد محسن امين، در باره وى، در نقل نوشته‌اى كه آية اللَّه شهاب الدين مرعشى رحمه الله خطاب به وى نوشته، چنين مى‌آورد:

او محدّث، فقيه، زاهد، داراى حاشيه مبسوط بر كتاب التهذيب شيخ طوسى كه در سال ١٠٨٥ ق، به پايان رسانده است و از آن حاشيه، جستجوهاى فراوان و سليقه معتدل وى در فهم حديث، فهميده مى‌شود.[٤] ١٨. فخرالدين بن محمّد بن على اسدى نجفى طريحى (م ١٠٨٧ ق). وى فردى فاضل، محدّث، لغوى، عابد و زاهد بوده است.[٥] از تصنيفات وى مى‌توان غريب‌

[١]. رياض العلماء، ج ٣، ص ٢٣٦.

[٢]. همان؛ طبقات أعلام الشيعة، ج ٥، ص ٣٥٤؛ أعيان الشيعة، ج ٨، ص ٧٠.

[٣]. أعيان الشيعة، ج ٢، ص ٦٢٤.

[٤]. همان، ج ٨، ص ٦٥.

[٥]. لؤلؤة البحرين، ص ٦٦.