تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٢٤٠ - ب) قرن نهم

٤٦. اجازه زين الدين ابى الحسن على بن ابى محمّد حسن بن شمس الدين محمّد خازن به جمال الدين ابى العباس احمد بن شمس الدين محمّد بن فهد حلّى، به تاريخ ٧٩١ ق. اين اجازه، مبسوط و شامل اجازه شهيد اوّل به مجيز است.[١] ٤٧. اجازه مختصر كمال الدين عبد الرحمان بن محمّد بن ابراهيم عتايقى حلّى به يكى از شاگردانش كه جلد سوم شرح نهج البلاغةى مجيز را در ٧٨٦ ق، نزد وى خوانده است.[٢] ٤٨. اجازه مبسوط سيّد شمس الدين محمّد بن احمد بن ابى المعالى علوى حسينى موسوى (م ٧٦٩ ق) به شمس الدين محمّد بن مكى. صاحب معالم در اجازه كبير خود، از اين اجازه ياد كرده است.[٣]

ب) قرن نهم‌

١. اجازه جمال الدين ابى العباس احمد بن محمّد بن فهد حلّى (م ٨٤١ ق) به عزّ الدين حسن بن ابى الحسن على بن يوسف، معروف به ابن عشره، در دوازدهم شعبان سال ٨٤٠. اين اجازه مبسوط در كشكول شيخ يوسف بحرانى موسوم به أنيس المسافر، آمده است.[٤] ٢. اجازه مختصر ابن فهد حلّى به شمس الدين محمّد بن حسن حولانى عاملى، در نوزدهم ذى حجّه ٨٢٥. شيخ محمّد بن على بن محمّد بن خواتون عاملى، در اجازه خود به محقّق كَرْكى، به سال ٩٠٠ ق، تمام آن را درج نموده است.[٥] ٣. اجازه مختصر بدر بن حسن بن حسين به يكى از شاگردان خود، در

[١]. همان، ص ٢١١( ش ١١٠٧). ر. ك: بحار الأنوار، ج ١٠٧، ص ٢١٧.

[٢]. همان، ص ٢٠١( ش ١٠٥١).

[٣]. همان، ص ٢٣٠( ش ١٢٠٤).

[٤]. همان، ص ١٤٤( ش ٦٧٧).

[٥]. همان، ش ٦٧٨.