تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣١٩ - آثار حديثى

ثانى و همراه وى در سفرهاى مختلف بوده است. وى نسخه‌اى از تهذيب الأحكام طوسى (م ٤٦٠ ق) را با نسخه نوشته شده توسط شيخ طوسى موجود در نزد شهيد ثانى، مقابله كرده‌[١] و شهيد ثانى، اجازه نقل روايت مفصّلى را به شيخ حسين داده كه صورت اجازه در بحار الأنوار آمده است.[٢]

شاگردان و مُجازان حديثى حسين بن عبدالصمد

علماى بزرگ آن دوره، همچون: سيّد ماجد بحرانى در شيراز، ملّا خليل قزوينى در قزوين، شيخ محمّد، نواده شهيد ثانى در حجاز، و ملّا محمّد تقى مجلسى در اصفهان، از شاگردان او بوده‌اند.[٣] همچنين، صورت اجازه‌هايى كه شيخ به افراد مختلف در زمينه نقل حديث داده، در كتاب‌هاى حديثى ثبت شده است.[٤]

آثار حديثى‌

شيخ عزّالدين، داراى تأليفات بسيار در فقه، اصول، كلام، حديث و دراية الحديث است كه برخى از مورّخان براى او بيش از سى اثر نام برده‌اند. به لحاظ تناسب بحث، فهرستى از آثار شناخته شده حديثى وى ذكر مى‌گردد.

١. الأربعون حديثاً.[٥] اين مجموعه شامل احاديث منتخب اخلاقى است و چهل حديث مستند و احاديث منتخب ذيل آن را با حذف اسانيد در بر مى‌گيرد كه از ابواب مختلف الكافى انتخاب و در چهل عنوان، تبويب شده است. چند نسخه خطّى از آن‌

[١]. أمل الآمل، ج ١، ص ٧٦؛ رياض العلماء، ج ٢، ص ١١٤.

[٢]. بحار الأنوار، ج ١٠٥، ص ١٤٦.

[٣]. تاريخ حديث، ص ١٦٥.

[٤]. بحار الأنوار، ج ١٠٥، ص ١٨٩ و ج ١٠٦، ص ٨٧؛ الذريعة، ج ١، ص ٤١٤.

[٥]. أمل الآمل، ج ١، ص ٧٤؛ الذريعة، ص ٤١٤.