تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣٤ - ٨ على نيلى(زنده در ٨٠٣ ق)

ابن عتائقى، معاصر شهيد و استادان شهيد است. او از جمله، از زهدرى (يا ابن زهدرى) روايت مى‌كند. از ديگر مشايخ او نصيرالدين على بن محمّد كاشى (م ٧٥٥ ق) و علّامه حلّى شايان ذكرند. از شاگردان و راويان از او نيز مى‌توان سيّد بهاء الدين عبد الحميد نجفى را نام برد. بنا به گزارش زركلى، ابن عتائقى به سال ٧٤٦ ق، به ايران و مناطق ديگر مسافرت كرد و بيشتر در اصفهان بود و آن‌گاه به عراق بازگشت و به نجف رفت.[١] ابن عتائقى، داراى آثار متعدّدى است كه غالباً شرح يا گزينش آثار پيشينيان است. كفعمى در كتاب‌هاى خود، از آثار وى، فراوان بهره برده است.[٢] آثار مرتبط با حديث او عبارت‌اند از:

١. شرح نهج البلاغة. ٢. غرر الغرر و درر الدرر (مختصر الأمالى سيّد مرتضى)، ٢. مختصر تفسير على بن إبراهيم، ٤. الرسالة الفارقة والملحة الفائقة (در ملل و نحل).

٨. على نيلى (زنده در ٨٠٣ ق)[٣]

بهاءالدين على بن عبد الكريم بن عبد الحميد حسينى نيلى نجفى، فقيه، متكلّم، رجالى و محدّث بزرگ قرن هشتم هجرى است. شاگردش حسن بن سليمان حلّى، با تعبير «السيّد الجليل الموفّق السعيد بهاء الدين على» از او ياد كرده است.[٤] افندى، او را فقيه، شاعر، ماهر، عالمِ فاضلِ كامل، صاحب مقامات و كرامات عظيم... و از افاضل عصر و اعاظم روزگار خود، شمرده است.[٥]

[١]. الأعلام، ج ٣، ص ٣٣٠.

[٢]. الحقائق الراهنة، ص ١١٠- ١١١.

[٣]. ر. ك: الضياء اللامع، ص ٩٤- ٩٥؛ الحقائق الراهنة، ص ١٤١- ١٤٢، خاتمة مستدرك، ج ٢، ص ٢٩٧، فهرس التراث، ج ١، ص ٧٤١، رياض العلماء، ج ٤، ص ٧٤١؛ منتخب الأنوار المضيئة، مقدّمه تحقيق؛ هدية العارفين، ج ٥، ص ٧٢٦.

[٤]. مختصر بصائر الدرجات، ص ١٧٦.

[٥]. رياض العلماء، ج ٤، ص ١٢٤.