تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٥١ - ٨ محمد بن على ناموسى بخارى

٥. زين الدين على بن فاضل مازندرانى‌

وى، معاصر علّامه حلّى و مؤلّف الفوائد الشمسية است كه در آن، احاديثى را كه گفته مى‌شود از سيّد شمس الدين محمّد عالم بر گرفته بوده، گِرد آورده است. وى، راوى داستان «جزيره خضراء» است.[١]

٦. على بن مظاهر واسطى‌

وى، شاگرد فخرالدين محمّد، پسر علّامه حلّى است كه كتابى در مقتل عمر به نام عقد الدُّرَر فى بيان بقر عمر نگاشته است و سيّد هاشم بحرانى، در كتاب معالم الزلفى، برخى اخبار را از آن، نقل كرده است.[٢] نسخه‌اى از اين كتاب، نزد مؤلّف رياض العلماء بوده است.[٣]

٧. شمس الدين محمّد بن صدقه‌

وى، از شاگردان فخر المحقّقين است كه در پانزدهم ذى قعده ٧٥٨ از او اجازه دريافت كرده است. شمس الدين محمّد، نسخه‌اى از غرر الحكم آمِدى را نگارش كرده و به سال ٧٤٠ ق، به پايان برده است. بنا به گزارش شيخ آقا بزرگ، اين نسخه در كتاب‌خانه اميرالمؤمنين عليه السلام نجف، موجود است.[٤]

٨. محمّد بن على ناموسى بخارى‌

وى، نويسنده كتاب الدعاء به فارسى است. افندى، در الصحيفة الثالثة السجّادية، برخى از دعاهاى امام سجّاد عليه السلام را از اين كتاب، نقل كرده و تأكيد نموده كه مؤلّف آن، معاصر فخرالدين محمّد، پسر علّامه حلّى است. ناموسى، برخى از ادعيه را از كتاب كشف‌

[١]. رياض العلماء، ج ٤، ص ١٧٥- ١٧٦.

[٢]. همان‌جا.

[٣]. همان‌جا.

[٤]. الحقائق الراهنة، ص ١٨٩.