سه موضوع: اثبات بارى تعالى و صفات او، ابطال جبر، و اثبات نبوّت پيامبر اسلام و بيان صفات ايشان، اختصاص داده و به طور مختصر، به اين سه موضوع، پرداخته است. شيوه او در اين مباحث، بهره‌گيرى از ادلّه عقلى و قرآنى است.

موضوعات ديگر ابواب كتاب عبارت‌اند از: اثبات وصى و صفات او، كرامات امير مؤمنان كه موجب استحقاق امامت است، شرايط امام، فضايل امير مؤمنان، آيات قرآنى درباره تعيين على عليه السلام به امامت، نصوص نبوى درباره امامت على عليه السلام، نصوص متظافر درباره امامت اولاد ايشان، احاديثى كه درباره خاتم اوصيا (عج) و بقاى دولت ايشان وارد شده، مطاعن خلفا كه از روى ستم بر على عليه السلام پيشى گرفتند، مجادله در يارى دين على عليه السلام (تشيّع)، ردّ شبهات مخالفان شيعه، تخطئه هريك از ائمّه مذاهب اربعه در بسيارى از احكام دين، يادكرد راويان احاديث اهل سنّت و طعن برخى از ايشان بر برخى ديگر، ردّ اعتراض‌ها بر برخى از احكام فقهى پيروان امام عليه السلام.

بياضى، در مقدّمه كتاب، پس از بيان ضرورت بحث درباره مسئله امامت، منابع خود را معرّفى كرده است. مصادر او به دو دسته تقسيم مى‌شوند:

١. كتاب‌هايى كه در دسترس او بوده و از آنها مستقيماً برگرفته است. اين بخش، مجموعاً شامل ٥٢ عنوان است. از منابع اهل سنّت او الكشّاف زمخشرى، منهاج المحدّثين نووى، بغية الطالبين گنجى شافعى، الملل والنحل شهرستانى، الاستيعاب، مطالب السؤول و المعالم فخر رازى، و از منابع شيعه، برخى كتاب‌هاى شيخ طوسى، شيخ مفيد، ابن طاووس و علّامه حلّى، الاحتجاج طبرسى، مجمع البيان، مصالت القواضب مازندرانى (كه ظاهراً همان مثالب النواصب ابن شهر آشوب مازندرانى است)، كتاب سليم بن قيس، الخصائص ابن بطريق، الخرائج راوندى، نهج البلاغة و شرح آن از ابن ميثم بحرانى، مقتضب الأثر محمّد بن عبد اللَّه بن عياش و نهج الإيمان ابن جبر[١] است. برخى از منابع نيز بدون ذكر نويسنده، آمده است؛ مانند: خصائص يوم‌

[١]. ابن جبير، صحيح است: على بن يوسف، مشهور به ابن جبير( ر. ك: الذريعة، ج ٢٤، ص ٤١١، ش ٢١٦٩).