تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ١٢٥ - ٦ منتخب الأنوار المضيئة

استفاده از ادلّه عقلى و احاديث، و با استناد به آيات قرآن است. جلد دوم، شامل مباحث ناسخ و منسوخ، محكم و متشابه، عامّ و خاص، مطلق و مقيّد و ديگر مباحث اصول فقه است. جلد سوم و چهارم، در فقه آل محمّد عليهم السلام است و جلد پنجم، مشتمل بر اسرار و قصص قرآن با فوايد ديگر.[١] بنا به گفته محقّق تهرانى، نويسنده، كتاب را پس از سال ٧٧٢ ق، و پيش از سال ٧٧٧ ق، نگاشته است.[٢] نسخه خطّى كتاب الأنوار المضيئة فى الحكمة الشرعية، موجود است.[٣] به هر حال، كتاب منتخب الأنوار المضيئة، برگرفته از باب دوازدهم از بخش امامت جزء اوّل كتاب نيلى نجفى است كه گزينش كننده‌اى كه نام وى دانسته نيست، پس از درگذشت نويسنده، به گزينش باب مربوط به امام دوازدهم عليه السلام از كتاب ياد شده به صورت كتابى مستقل، اقدام كرده است. در مقدّمه كتاب منتخب الأنوار آمده است:

و بعد؛ فهذه فى ذكر القائم الحجّة عليه السلام، و ذكر إمامته و وجوده و ذكر والدته و ولادته و غيبته و ما يكون فى أيّامه عند ظهوره. انتخبتها من كتاب «الأنوار المضيئة فى الحكمة الشرعيّة المستنبطة من الآيات الالهيّة» من مؤلّفات المولى السيّد العالم العامل الفاضل الكامل البحر الفهّامة، والنحر النّسابة العلّامة بهاء الملّة والدين على بن عبد الحميد الحسينى النجفى- قدس اللَّه روحه الشريفة وجزاه اللَّه عن سلفه أفضل الجزاء-.[٤]

[١]. رياض العلماء، ج ٤، ص ١٣٤؛ الذريعة، ج ٢، ص ٤١٧.

[٢]. همان، ص ٣٩٨( ش ١٥٩٥) و ص ٤٤٤( ش ١٧٢٣).

[٣]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه مجلس شوراى اسلامى، ش ١٠٢٠١.

[٤]. منتخب الأنوار المضيئة، تحقيق: سيّد عبداللطيف كوهكمرى، ص ٣، تحقيق: موسسه امام هادى عليه السلام، ص ٣.

با توجّه به نصّ ياد شده، سخن صاحب الذريعة كه در جايى اصل كتاب الأنوار را از سيّد علم الدين مرتضى على بن جلال الدين عبد الحميد نسّابه بن شمس الدين فخّار بن معد موسوى حائرى دانسته، اشتباه به نظر مى‌رسد( ر. ك: الذريعة، ج ٢، ص ٤٤٢، ش ١٧٢٢).