تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣١٠ - آثار حديثى

هر چند فقه و اجتهاد، محور اساسى تأليفات محقّق كركى است، ليكن شواهدى وجود دارد كه ايشان در حديث هم، ولو اندك، فعّاليت داشته است. لذا وى را بايد اوّلين عالمى دانست كه در اين دوره، توجّه خود را به حديث، معطوف ساخته است.

وى، فقيهان و محدّثانى را تربيت كرد كه همگى منشأ تربيت گروه بزرگى از عالمان ديگر شيعى شدند و بعضى از آنها كسانى بودند كه از جبل عامل يا از عراق و بحرين آمده بودند و بعدها در شمار عالمان شيعى ايران درآمدند[١] كه از آن ميان، شيخ على منشار عاملى و شيخ كمال الدين درويش محمّد بن حسن عاملى را مى‌توان نام برد.[٢]

اساتيد و شاگردان حديثى محقّق كركى‌

محقّق كركى، از شيخ شمس‌الدين محمّد بن داوود، شيخ على بن هلال جزايرى و شيخ شمس الدين محمّد بن خاتون عاملى روايت مى‌كند و جمع كثيرى، همچون:

شيخ زين الدين فقعانى، شيخ احمد بن محمّد، مشهور به ابن ابى جامع، شيخ نعمة اللَّه بن احمد عاملى، شيخ برهان الدين ابو اسحاق بن على اصفهانى و شيخ عبد النبى جزائرى، از وى روايت مى‌كنند.[٣]

آثار حديثى‌

١. محقّق محترم محمّد حسّون، در مقاله «الفوائد الرّجالية»[٤]، به دو قِسم از آراى رجالى كركى پرداخته است:

الف. مبانى و فوايد. اين قِسم، شامل مبانى رجالى و فوايد علمى‌اى است كه در

[١]. تاريخ ادبيات ايران، ص ٢٤٣.

[٢]. شهداء الفضيلة، ص ١١٤.

[٣]. همان جا.

[٤]. ميراث حديث شيعه، دفتر دوم، ص ٥٣٥:« الفوائد الرجالية».