تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣٢٣ - يك نورالله بن شرف الدين حسينى مرعشى(قاضى شوشترى)

محدّثان شيعى ايرانى‌

علماى شيعى ايرانى كه در نشر فعّاليت‌هاى حديثى پيش‌گام بودند و به تربيت بسيارى از محدّثان بعد از خود پرداختند، بدين قرارند:

يك. نوراللَّه بن شرف الدين حسينى مرعشى (قاضى شوشترى)

نوراللَّه بن سيّد شرف‌الدين حسينى مرعشى شوشترى (٩٥٦- ١٠١٩ ق)، از بزرگان علماى زمان صفويه بوده و در زمان پادشاهى اكبر شاه (حكومت به سال ٩٦٤ و م ١٠١٤ ق) به هندوستان رفت‌[١] تا جايى كه بخش عمده‌اى از حيات علمى خويش را در هند سپرى كرد.[٢] لياقت و كاردانى وى، سبب گرديد كه شاه، مقام قضاوت را به او بسپارد.[٣] شيخ حرّ عاملى، او را «فاضل، عالم، محقّق، علّامه و محدّث» دانسته‌[٤] و افندى در رياض العلماء، وى را «فاضل، عالم، ديندار، صالح، علّامه، فقيه و محدّث» معرّفى مى‌كند.[٥] درباره علل و عوامل هجرت قاضى به هند، آمده است كه در اثر نابه‌سامانى اوضاع خوزستان و كشمكش بين حكومت محلّى و صفويان، ناچار شد از شوشتر به مشهد كوچ كند و سپس در سال ٩٩٢ ق، به هند مهاجرت كرد.[٦] اين مبلّغ بزرگ شيعه در هندوستان، به دليل تبحّر خاصّى كه داشت، چهره‌اى‌

[١]. شهداء الفضيلة، ص ١٧٥.

[٢]. صفويه در عرصه دين، فرهنگ و سياست، ج ١، ص ٧٤.

[٣]. رياض العلماء، ج ٥، ص ٢٦٥؛ شهداء الفضيلة، ص ١٧٥.

[٤]. أمل الآمل، ج ٢، ص ٣٣٦.

[٥]. رياض العلماء، ج ٥، ص ٢٦٥.

[٦]. مهاجرت تاريخى ايرانيان به هند، ص ٢٣٧.