تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣٢٨ - سه محمد تقى مجلسى

عدم پذيرش مقام و منصب دينى توسط ملّا عبداللَّه شوشترى و صَرف اوقات خويش در فعّاليت‌هاى علمى، بيشترين نقش را در نشر فقه و حديث براى وى به وجود آورد تا جايى‌كه بسيارى از آثار حديثى‌اى كه در نيمه اوّل قرن يازدهم در علم حديث و علوم وابسته بدان نوشته شد، بيشتر، از تعليمات ملّا عبداللَّه شوشترى مايه مى‌گرفت.[١] اين دانشمند، نزد برخى علماى جبل عامل درس خوانده بود و در سال ١٠٢١ ق، در اصفهان درگذشت و در مشهد به خاك سپرده شد.

آثار و تأليفات حديثى وى، به نقل از الذريعة بدين قرار است.

١. حاشيه بر الاستبصار.[٢] ٢. حاشيه بر تهذيب الأحكام.[٣] ٣. حاشيه بر الرجال ابن داوود حلّى.[٤] ٤. حاشيه بر رجال يكى از شاگردان محقّق حلّى كه به گمان صاحب الذريعة، منتسب به شوشترى است.[٥]

سه. محمّد تقى مجلسى‌

از انديشمندان پُر تلاش عصر صفويه، علّامه شمس الدين، محمّد تقى مجلسى (١٠٠٣- ١٠٧٠ ق) است؛ شخصيتى فاضل، عالم، محقّق، عابد، ثقه، متكلّم، فقيه‌[٦]

[١]. مقدّمه‌اى بر فقه شيعه، ص ٥٨.

[٢]. الذريعة، ج ٦، ص ١٨.

[٣]. همان، ص ٥١.

[٤]. همان، ص ٨٧.

[٥]. همان جا.

[٦]. أمل الآمل، ج ٢، ص ٢٥٢.