تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٤٨ - ١ ابن ابى جمهور(زنده در ٩٠١ ق)

از او كه در آن عصمت را براى مقام امامت، شرط دانسته، او را شيعه شمرده و جلوه‌هاى تسنّن در آثار او را حمل بر تقيّه كرده‌اند. افندى گفته كه تشيّع او نزد وى آشكار است.[١] بارى، ملّا حسين كاشفى، در فنون مختلف، از اخلاق و حديث و تفسير گرفته تا اخترشناسى و سِحر و طلسم، كتاب و رساله نوشته است كه از اين ميان، عناوين زير در زمينه حديث و مناقب است.

الف. آثار چاپى: ١. الرسالة العليّة فى الأحاديث النبويّة، ٢. روضة الشهداء.

ب. آثار خطّى و ناياب: ١. الأدعية والأوراد المأثورة، ٢. المرصد الأسنى‌ فى شرح الأسماء الحسنى‌، ٣. تحفة الصلوات، ٤. فضل الصلاة على النبيّ صلى الله عليه و آله، ٥. مناقب الأولياء، ٦. ده مجلس (تلخيص روضة الشهداء).

حوزه بحرين و احسا

١. ابن ابى جمهور (زنده در ٩٠١ ق)[٢]

ابوجعفر محمّد بن زين الدين على احسايى، معروف به ابن ابى جمهور، عارف، متكلّم، فقيه و محدّث قرن نهم هجرى است.

او در احسا متولّد شد. و در همان‌جا رشد كرد و دانش آموخت و سپس به عراق، كوچ كرد و در نجف، نزد شيخ عبد الكريم فتّال به تحصيل پرداخت. چندى بعد به سال ٨٧٧ ق، از طريق شام، عازم حجاز شد و در شهر كرك نوح، فرود آمد و در آن‌جا با شيخ على بن هلال جزايرى ديدار كرد و مدّت يك‌ماه از دانش او بهره برد.

[١]. رياض العلماء، ج ٢، ص ١٩٠. نيز، ر. ك: منابع ياد شده در پاورقى قبل.

[٢]. ر. ك: أمل الآمل، ج ٢، ص ١٩٠؛ رياض العلماء، ج ٥، ص ٥٠؛ إحياء الداثر، ص ٢١٣ و ٢١٤؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامى، مدخل« ابن ابى جمهور»؛ كاشفة الحال عن أحوال الاستدلال،( مقدّمه تحقيق)؛ عوالى اللّئالى، مقدّمه آية اللَّه مرعشى نجفى( ره)؛ الكنى‌ والألقاب، ج ١، ص ١٩٢- ١٩٣.